BM’nin İflası ve Yeni Bir Uluslararası Mücadele Zorunluluğu

Bugün Venezuela’da yaşananlar, bir kez daha emperyalizmin çıplak yüzünü göstermiştir. ABD’nin “demokrasi”, “insan hakları” ya da “istikrar” söylemleri altında yürüttüğü bu haydutluk, aslında tanıdık bir senaryonun tekrarından ibarettir: Müdahale, kuşatma, tehdit ve gerekirse doğrudan zor. Bu tablo karşısında Birleşmiş Milletler’in sessizliği ise artık şaşırtıcı değil, aksine, BM’nin ne işe yaradığı sorusunu daha yüksek sesle sormayı zorunlu kılıyor.

Birleşmiş Milletler, kuruluş iddiası itibarıyla dünya barışını korumayı hedefleyen bir yapıydı. Ancak pratikte bu kurum, emperyalist güçlerin –özellikle ABD ve müttefiklerinin– veto mekanizmasıyla şekillenen bir denetim aracına dönüşmüştür. Güvenlik Konseyi, mazlum halkların değil; sermayenin, silah tekellerinin ve jeopolitik çıkarların güvenliğini sağlamaktadır. Filistin’de, Irak’ta, Libya’da, Suriye’de ve bugün Venezuela’da yaşananlar, BM’nin yalnızca etkisiz değil, aynı zamanda işlevsel olarak taraflı olduğunu göstermektedir.

Sorun yalnızca “yetersizlik” değildir. Sorun yapısaldır. Emperyalist sistemin içinde, ona rağmen işleyen bir uluslararası adalet mekanizması kurulamaz. BM, emperyalizmi denetlemek için değil, onu yönetilebilir kılmak için vardır. Bu nedenle ABD’nin hukuksuz müdahaleleri karşısında alınan her “endişe kararı”, her diplomatik çağrı, gerçekliğin üzerini örten birer formaliteden ibarettir.

Tam da bu noktada, mazlum halkların önünde tarihsel bir görev durmaktadır: Emperyalist düzenin kurumlarından medet ummayı bırakmak ve kendi uluslararası dayanışma mekanizmalarını kurmak. Bugün ihtiyaç duyulan şey, devlet merkezli, veto sistemine dayalı, güçlünün sözünün yasa olduğu bir yapı değildir. Mazlum milletlerin ortak iradesini esas alan yeni bir uluslararası örgütlenmedir.

Bu yeni yapı, “tarafsızlık” iddiasıyla zulmü normalleştirmemeli, açıkça anti-emperyalist bir hatta konumlanmalıdır. Müdahaleye uğrayan ülkelerin kendi kaderini tayin hakkını savunmalı, ekonomik ambargoları bir savaş aracı olarak teşhir etmeli ve emperyalist saldırılara karşı ortak savunma refleksleri geliştirmelidir. Latin Amerika’dan Ortadoğu’ya, Afrika’dan Asya’ya kadar aynı sömürü zincirine vurulmuş halkların birleşmesi, romantik bir temenni değil, yaşamsal bir zorunluluktur.

Venezuela’da yaşananlar bize şunu bir kez daha hatırlatıyor: Emperyalizm durdurulmadıkça hiçbir ülke güvende değildir. Bugün hedef Venezuela’dır, dün Irak’tı, yarın başka bir ülke olacaktır. Bu döngüyü kırmanın yolu, emperyalistlerin kurduğu masalarda adalet aramak değil, o masaları dağıtacak uluslararası bir mazlum milletler cephesini inşa etmektir.

BM çökmüştür. Bu çöküşün enkazı altında kalan ise yalnızca diplomasi değil, milyonlarca insanın hayatıdır. Artık yeni bir dünya düzenini, mazlumların sözünü merkeze alan yeni bir uluslararası örgütlenmeyi tartışmak değil, kurmak zorundayız.

Mahmut Aslan-03.01.2026