Murtaza Demir’in Ardından

Murtaza Demir ile ilk tanışmam üniversiteyi yeni bitirdiğim yıllara denk gelir. Alevi kimliği benim hayatımda hep vardı ama çocukluğumda gizlenmesi gerektiği söylenen bir kimlikti. Yüzyıllar boyunca katliamlara uğramış bir halkın çocuğu olmanın getirdiği sessizlikti bu. Korkunun temkinin başını öne eğmenin kuşaktan kuşağa aktarılan haliydi.

90’lı yılların sonu 2000’li yılların başı bu sessizliğin kırılmaya başladığı yıllardı. Lise ve üniversite dönemim itirazın çoğaldığı kimliğin saklanmadığı bir zamana denk geldi. Bunun en büyük nedeni 1993 yılında sekiz saat boyunca canlı yayında izletilen Sivas Katliamıydı. Madımak’ta yanan sadece canlar değildi. Alevilerin bu ülkede ne kadar sahipsiz bırakıldığını da orada gördük. O günden sonra susmak mümkün değildi.

Murtaza Demir işte bu dönemin en büyük mücadele insanlarından biriydi. Pir Sultan Abdal heykelinin yapılmasında Pir Sultan derneklerinin kurulmasında ve kurumsallaşmasında büyük emeği vardı. Madımak Katliamı’nın canlı tanıklarındandı. Unutmaya zorlanan bir halkın hafızası oldu. Devletin ve toplumun üstünü örtmek istediği her yerde gerçeği ısrarla hatırlattı.

Benim kaymakam olma hayallerim siyasal İslamcı AKP dönemine denk geldi. Alevi kimliğim ve Atatürkçü sol duruşum nedeniyle bu hayaller daha başlamadan elimden alındı. Bu sadece benim hikâyem değildi. Binlerce Alevi gencin hayali aynı biçimde çalındı. İşte bu yüzden Murtaza Abi ile yalnızca anmalarda değil hayatın içinde de yan yana durduk. Alevilerin devlet kadrolarında ayrımcılığa uğramaması Alevi çocuklarının hayallerinin çalınmaması için mücadelemizi yükselttik.

Pir Sultan Abdal anmalarında 2 Temmuz ve diğer Alevi katliamı anmalarında ve laiklik mücadelesinde hep yan yana olduk. Alevi köylerine cami yapılmasına karşı durduk. Alevilerin dincileştirilmesine itiraz ettik. Cami de cemevi de ibadethanedir dedik. İnancın devlet eliyle şekillendirilmesine karşı çıktık. İbadethanelerin masrafını devletin değil inananların karşılaması gerektiğini savunduk. Çünkü eşit yurttaşlık böyle olurdu.

Laikliğe Çağrı ve Laiklik Meclisinin kurulması da bu ortak mücadelenin ürünüdür. Bu adımlar yalnızca Aleviler için değil bu ülkede özgür ve eşit yaşamak isteyen herkes için atıldı.

Pir Sultan Abdal 2 Temmuz Vakfı çatısı altında durumu uygun olmayan öğrencilere burs sağladık. Bu yalnızca maddi bir destek değildi. Onların yalnız olmadığını hissettirme çabasıydı. O öğrencilerle bir araya geldiğimiz toplantılarda Murtaza Abi’nin gözlerindeki ışıltı hâlâ dün gibi gözümün önünde. Her bir gencin hikâyesini dikkatle dinlerdi. Umudu severdi. Geleceği severdi. O çocukların yüzündeki gülümsemede kendi mücadelesinin karşılığını görürdü. Mutluluğu sessizdi ama derindi.

Murtaza Demir kamil insanın vücut bulmuş haliydi. Sözüyle değil haliyle öğretirdi. Kimseye yukarıdan bakmazdı. Yol arkadaşlığını kutsal sayardı. İnancı da mücadelesi de insanla tamamlanırdı.

Ölümünün üzerinden bir yıl geçti. Yokluğu alışılan bir eksikliğe dönüşmedi. Aksine her geçen gün daha çok hissedilen bir boşluğa dönüştü.

Bugün onu anarken yalnızca bir insanı değil bir duruşu bir mücadeleyi bir hafızayı anıyoruz. Murtaza Demir aramızdan ayrıldı ama bıraktığı iz bu topraklarda yaşamaya devam ediyor. Bizler onun yürüdüğü yoldan yürümeye devam edeceğiz.

Işıklar içinde uyu Murtaza Ağabey.

Sözün mücadelemizdir.

Mahmut Aslan 09.01.2026