Kurcalamak

Pazar günleri, üniversite öğrenciliğimden beri, çok acil bir işim yoksa evde kalmaya çalışırım. Bir yerlere gitmek değil, sadece kalmak. Haftanın yorgunluğu ancak böyle çekiliyor üzerimden. İnsan biraz kendine dönüyor, biraz da kendinden kaçıyor.

Filtre kahve bu sabahların neresinde belirdi, tam hatırlamıyorum. Muhtemelen önce bir alışkanlıktı, sonra ihtiyaç oldu. Belki de modern hayatın küçük bir ritüeli. Fark etmeden benimsediğim, beni ben yapan şeylerden biri sandığım bir ayrıntı. Kahveyi alıyorum, kitaplığa yöneliyorum.

Orada okunmayı bekleyen yüzlerce kitap var. Eskiden bir kitabı elime alınca baştan sona okurdum. Bir yazarla uzun bir yolculuğa çıkmak gibiydi. Şimdi kurcalıyorum. İlginin beni götürdüğü yere açıyorum, birkaç sayfa okuyorum. Sonra bırakıyorum. Başka bir kitap. Yine birkaç sayfa.

Bu küçük değişikliği fark etmem bile zaman aldı. Dikkat artık bir yerde durmuyor. Sanki zihnim sürekli bir şey arıyor ama neyi aradığını bilmiyor. Bir metnin içinde kalmak zor geliyor. Cümlelerin sabrını tüketiyoruz.

Sosyal medyanın çaldığı şey yalnızca zaman değil. İçerik de değil. Çaldığı şey, bir şeyle gerçekten kalabilme hâli. Bir düşüncenin içinde oyalanmak, bir yazarın cümlesine teslim olmak, bir fikrin ağırlaşmasına izin vermek. Bunlar artık lüks gibi.

Bunu görüyorum. Yazıyorum da. Ama kapıldığımız tüketim sarmalından çıkmak kolay değil. Sürekli yeni bir şey, başka bir başlık, başka bir ses çağırıyor. Derinlik yerine yüzey. Süreklilik yerine kesinti.

Bir pazar böyle geçiyor işte.

Kahve bitiyor. Kitaplar yerinde duruyor.

Ben ise hiçbirinin içinde tam olarak kalamamış oluyorum.

22 Şubat 2026- Pazar 

Mahmut Aslan